Na jarenlang dag en nacht voor haar man Ruben te hebben gezorgd, besloot Marianne voor het eerst gebruik te maken van logeerzorg. Een beslissing die haar niet gemakkelijk viel, maar waar ze nu met dankbaarheid op terugkijkt.

"Toen Ruben jaren geleden een hersenbloeding kreeg, veranderde ons leven van de ene op de andere dag," vertelt ze. "Vanaf dat moment werd ik niet alleen zijn vrouw, maar ook zijn mantelzorger."

In de jaren die volgden draaide veel om Ruben. Zijn gezondheid, zijn behoeften, zijn dagelijkse structuur. Marianne was degene die wist wat hij nodig had, vaak nog voordat hij het zelf kon aangeven.

"Ik kende hem door en door. Ik zag aan een blik, een houding of een kleine verandering hoe het met hem ging. Daardoor vond ik het ontzettend moeilijk om de zorg uit handen te geven. Ik dacht altijd: niemand kent hem zoals ik hem ken."

Schuldgevoel

Hoewel familie en vrienden regelmatig aangaven dat ze ook aan zichzelf moest denken, voelde dat voor Marianne bijna onmogelijk.

"Als ik tijd voor mezelf nam, voelde ik me schuldig. Alsof ik hem in de steek liet. Ik vond dat ik sterk moest zijn en dat ik dit gewoon hoorde te doen."

Maar de jaren begonnen hun tol te eisen.

"Ik werd steeds vermoeider. Ik sliep slecht, had lichamelijke klachten en merkte dat ik sneller geïrriteerd raakte. Ik bleef maar doorgaan, terwijl ik diep van binnen wist dat het eigenlijk niet meer ging."

Toch bleef de stap naar ondersteuning groot.

"Ik was bang dat anderen niet zouden begrijpen wat Ruben nodig had. Dat ze signalen zouden missen die voor mij vanzelfsprekend waren."

Een gesprek dat vertrouwen gaf

De verandering begon met een gesprek met haar buurvrouw.

"Zij zag hoe moe ik was geworden. Op een dag vertelde ze over logeerzorg. Eerlijk gezegd wuifde ik het eerst weg. Dat was niets voor ons, dacht ik."

Maar het zaadje was geplant.

"Na een tijdje besloot ik toch informatie op te vragen bij Alerta. Gewoon om eens te horen wat de mogelijkheden waren."

Dat eerste gesprek bleek een belangrijk keerpunt.

"Ik voelde me gehoord. Er werd niet alleen gekeken naar Ruben, maar ook naar mij. Er was begrip voor mijn twijfels en mijn zorgen. Niemand probeerde me ergens toe over te halen. Ze namen de tijd om uit te leggen hoe logeerzorg werkt en wat ik kon verwachten."

Langzaam groeide het vertrouwen.

"Voor het eerst dacht ik: misschien hoeft het niet allemaal op mijn schouders te rusten."

Een onwennig begin

Toen het moment eenmaal daar was, vond Marianne het toch spannend.

"De eerste dag was vreemd. Ik had jarenlang altijd rekening gehouden met Ruben. Ineens hoefde dat even niet. Dat voelde bijna onnatuurlijk."

Maar naarmate het weekend vorderde, merkte ze dat er ruimte ontstond.

"Een vriendin en ik hebben ons echt laten verwennen. We zijn samen op pad gegaan, hebben uitgebreid geluncht, gewandeld en vooral veel gelachen. Dingen die ik jarenlang nauwelijks had gedaan."

Wat haar hielp ontspannen, was het vertrouwen dat Ruben in goede handen was.

"Ik wist dat er professionals waren die voor hem zorgden. Mensen die ervaring hadden en die aandacht voor hem hadden. Dat gaf rust."

Beter zorgen door ook voor jezelf te zorgen

Nu kijkt Marianne met een warm gevoel terug op haar eerste ervaring met logeerzorg.

"Natuurlijk was ik blij toen Ruben weer thuis was. Ik zorg nog steeds met liefde voor hem. Maar ik kwam terug met nieuwe energie. Ik voelde me uitgeruster, lichter en meer mezelf."

De grootste les die ze heeft geleerd?

"Dat goed voor jezelf zorgen geen teken van zwakte is. Het is juist noodzakelijk als je langdurig voor iemand anders zorgt."

Ze hoopt dat meer mantelzorgers zichzelf die ruimte gunnen.

"Ik zou het iedereen aanraden die al lange tijd voor een partner, ouder of ander dierbaar persoon zorgt. Je hoeft niet eerst volledig uitgeput te raken voordat je hulp mag accepteren."

Even denkt ze na voordat ze haar verhaal afrondt.

"Jarenlang dacht ik dat ik alles alleen moest doen. Inmiddels weet ik beter. Als ik goed voor mezelf zorg, kan ik ook beter voor Ruben zorgen. En daar hebben we uiteindelijk allebei profijt van."